پن/استرپ

Pen/Strep چیست؟

Pen/Strep یکی از رایج ترین مکمل های آنتی بیوتیکی مورد استفاده در آزمایشگاه های کشت سلول است که از ترکیب دو آنتی بیوتیک با مکانیسم اثر متفاوت، یعنی پنی سیلین و استرپتومایسین، تشکیل می شود. هدف اصلی استفاده از این ترکیب، کاهش احتمال رشد و تکثیر بسیاری از باکتری هایی است که ممکن است در اثر خطاهای تکنیک آسپتیک، آلودگی مواد اولیه، تجهیزات یا محیط کار وارد کشت سلولی شوند.

پنی سیلین در این ترکیب از گروه آنتی بیوتیک های بتالاکتام است و عمدتاً با اختلال در ساخت دیواره سلولی باکتری عمل می کند. در مقابل، استرپتومایسین یک آمینوگلیکوزید است که با هدف قرار دادن ریبوزوم باکتریایی، فرآیند سنتز پروتئین را مختل می کند. وجود این دو ماده در کنار یکدیگر باعث می شود ترکیب نهایی بتواند طیف گسترده تری از باکتری های حساس را نسبت به استفاده از هر یک از این آنتی بیوتیک ها به تنهایی مهار کند.

در محصولات تجاری، این مکمل معمولاً به صورت محلول استریل و غلیظ، اغلب با عنوان 100X، عرضه می شود. این محلول پیش از استفاده به محیط کشت اضافه می شود تا غلظت نهایی مناسب برای سلول فراهم شود.

با وجود کاربرد گسترده، باید توجه داشت که Pen/Strep یک ابزار پیشگیرانه برای کاهش ریسک آلودگی است و نمی تواند جایگزین اصول صحیح کار آسپتیک، کنترل کیفیت محیط کشت و پایش منظم آلودگی های میکروبی شود.

چرا در کشت سلولی از آنتی بیوتیک استفاده می شود؟

کشت سلول یک سیستم بسیار غنی از نظر مواد غذایی است و ترکیباتی مانند گلوکز، اسیدهای آمینه، ویتامین ها، نمک ها و در بسیاری از موارد سرم، محیط مناسبی برای رشد میکروارگانیسم ها ایجاد می کنند. در صورتی که تعداد بسیار کمی باکتری وارد چنین محیطی شود، به دلیل سرعت بالای تقسیم باکتریایی، جمعیت آن می تواند در مدت کوتاهی افزایش قابل توجهی پیدا کند.

باکتری ها علاوه بر مصرف مواد غذایی، متابولیت های مختلفی تولید می کنند که می توانند pH محیط را تغییر دهند و شرایط نامناسبی برای سلول های یوکاریوتی ایجاد کنند. افزایش کدورت، تغییر رنگ محیط، کاهش چسبندگی سلول ها، جدا شدن سلول از سطح فلاسک و کاهش سرعت رشد از جمله تغییراتی هستند که ممکن است در یک کشت آلوده مشاهده شوند.

استفاده از مکمل های آنتی بیوتیکی می تواند احتمال رشد برخی از این آلاینده ها را کاهش دهد و در نتیجه از شکست ناگهانی کشت جلوگیری کند. این موضوع به خصوص در آزمایشگاه هایی که تعداد زیادی نمونه یا خط سلولی مختلف نگهداری می کنند اهمیت دارد.

با این حال، استفاده از آنتی بیوتیک نباید باعث کاهش حساسیت آزمایشگاه نسبت به آلودگی شود. یک کشت سلولی سالم باید از نظر آلودگی به صورت مستقل پایش شود و وجود Pen/Strep نباید به عنوان اثبات استریل بودن سیستم تلقی شود.

ترکیبات تشکیل دهنده و تفاوت عملکرد آن ها

دو جزء اصلی این مکمل، Penicillin و Streptomycin هستند که از دو خانواده دارویی متفاوت محسوب می شوند.

پنی سیلین با مهار پروتئین های متصل شونده به پنی سیلین یا Penicillin-Binding Proteins، فرآیند ساخت و اتصال متقاطع پپتیدوگلیکان را مختل می کند. از آنجا که پپتیدوگلیکان یکی از اجزای اصلی دیواره سلولی بسیاری از باکتری هاست، اختلال در تشکیل آن می تواند باعث از بین رفتن استحکام دیواره و در نهایت لیز سلول باکتریایی شود.

استرپتومایسین مکانیسم کاملاً متفاوتی دارد. این ترکیب به زیرواحد 30S ریبوزوم باکتریایی متصل شده و دقت فرآیند ترجمه را مختل می کند. در نتیجه پروتئین های غیرطبیعی تولید شده و عملکرد طبیعی سلول باکتریایی دچار اختلال می شود.

این تفاوت مکانیسمی دلیل اصلی استفاده از این دو ماده به صورت ترکیبی است. به عبارت دیگر، Pen/Strep یک آنتی بیوتیک منفرد نیست، بلکه یک ترکیب آنتی بیوتیکی دوگانه است که از دو مسیر متفاوت بر باکتری ها اثر می گذارد.

مکانیسم اثر ترکیبی بر باکتری ها

اثر ضدباکتریایی این مکمل را می توان از دو مسیر اصلی بررسی کرد. مسیر نخست مربوط به اختلال در ساخت دیواره سلولی و مسیر دوم مربوط به مهار عملکرد ریبوزوم است.

در باکتری های حساس به پنی سیلین، مهار ساخت دیواره باعث می شود سلول در برابر فشار اسمزی آسیب پذیر شود. هم زمان، استرپتومایسین می تواند فرآیند سنتز پروتئین را مختل کند و تولید پروتئین های ضروری برای بقای باکتری را کاهش دهد.

البته نباید تصور کرد که اثر این دو ماده در تمام گونه های باکتریایی یکسان است. حساسیت باکتری به هر آنتی بیوتیک به عوامل متعددی مانند وجود ژن های مقاومت، نفوذپذیری غشای سلولی، تولید آنزیم های غیرفعال کننده و ویژگی های فیزیولوژیک میکروارگانیسم بستگی دارد.

بنابراین ترکیب دو آنتی بیوتیک، طیف اثر را افزایش می دهد، اما آن را به یک سیستم ضدعفونی کننده کامل تبدیل نمی کند.

غلظت استاندارد Pen/Strep در کشت سلولی

یکی از رایج ترین فرمولاسیون های تجاری به صورت محلول 100X ارائه می شود. در این محصولات، غلظت استرپتومایسین معمولاً 10 mg/mL و فعالیت پنی سیلین معمولاً 10,000 Units/mL است.

هنگام استفاده از چنین محلولی، مقدار معمول برای رسیدن به غلظت نهایی 1X برابر با یک درصد حجم نهایی است. بنابراین برای 100 میلی لیتر محیط، معمولاً یک میلی لیتر از محلول 100X مورد استفاده قرار می گیرد. برای 500 میلی لیتر، این مقدار به پنج میلی لیتر و برای یک لیتر به ده میلی لیتر می رسد.

در غلظت نهایی 1X، مقدار پنی سیلین معمولاً حدود 100 U/mL و مقدار استرپتومایسین حدود 100 µg/mL خواهد بود.

البته این مقادیر مربوط به فرمولاسیون های رایج هستند و هنگام استفاده از هر محصول باید برچسب، Certificate of Analysis و دستورالعمل شرکت سازنده بررسی شود، زیرا تمام محصولات تجاری الزاماً غلظت یکسانی ندارند.

مفهوم 100X و 1X در مکمل های کشت سلولی

عبارت 100X به این معناست که محلول مورد نظر صد برابر غلیظ تر از غلظت کاری نهایی تهیه شده است. این روش در بسیاری از مکمل های کشت سلولی استفاده می شود تا بتوان مقدار کمی از محلول استوک را به حجم بیشتری از محیط اضافه کرد.

برای مثال، اگر محلول 100X با نسبت یک به صد رقیق شود، غلظت کاری 1X حاصل خواهد شد. بنابراین برای تهیه 100 میلی لیتر محلول نهایی، یک میلی لیتر محلول 100X با 99 میلی لیتر از محیط ترکیب می شود.

در محاسبات آزمایشگاهی می توان از رابطه عمومی رقیق سازی استفاده کرد:

C1V1 = C2V2

در این رابطه، C1 غلظت محلول استوک، V1 حجم مورد نیاز از استوک، C2 غلظت نهایی و V2 حجم نهایی محلول است.

در کار روزمره، دانستن مفهوم X بسیار مهم است، زیرا اشتباه در رقیق سازی می تواند باعث کاهش اثر ضدباکتریایی یا برعکس، افزایش غیرضروری غلظت آنتی بیوتیک شود.

استفاده در محیط های مختلف کشت سلولی

Pen/Strep با طیف گسترده ای از محیط های مورد استفاده برای سلول های پستانداران سازگار است و می تواند در سیستم هایی مانند DMEM، RPMI-1640، MEM، DMEM/F12، IMDM و α-MEM استفاده شود.

نوع محیط به تنهایی تعیین کننده غلظت آنتی بیوتیک نیست. غلظت نهایی بیشتر بر اساس فرمولاسیون محصول و پروتکل کشت سلولی تعیین می شود.

در عین حال، هر خط سلولی ممکن است نیازهای متفاوتی داشته باشد. سلول های حساس، سلول های اولیه و سلول های بنیادی ممکن است نسبت به شرایط کشت و مکمل های مختلف پاسخ متفاوتی نشان دهند. بنابراین نباید صرفاً بر اساس تجربه یک خط سلولی، همان شرایط را برای تمام مدل های سلولی به کار برد.

همچنین اگر سلول برای یک آزمایش خاص مانند تمایز، ترنسفکشن یا بررسی بیان ژن استفاده می شود، باید مشخص شود که حضور آنتی بیوتیک با هدف آزمایش سازگار است یا خیر.

اثر بر سلول های پستانداران

هدف اصلی این ترکیب، ساختارها و فرآیندهای اختصاصی باکتریایی است و سلول های پستانداران فاقد دیواره پپتیدوگلیکانی هستند. همچنین سازمان ریبوزومی سلول های یوکاریوتی با باکتری ها متفاوت است. به همین دلیل غلظت های کاری رایج معمولاً برای بسیاری از خطوط سلولی قابل تحمل هستند.

با این حال، «قابل تحمل بودن» به معنی «کاملاً بدون اثر بودن» نیست. پاسخ سلول به حضور آنتی بیوتیک می تواند به نوع سلول، مدت تماس، غلظت، شرایط متابولیکی و هدف مطالعه وابسته باشد.

در آزمایش هایی که تنها هدف حفظ یک خط سلولی است، استفاده از غلظت استاندارد معمولاً مسئله مهمی ایجاد نمی کند. اما در مطالعات دقیق فیزیولوژی سلولی، متابولیسم، بیان ژن یا پاسخ دارویی، بهتر است حضور آنتی بیوتیک به عنوان یکی از متغیرهای آزمایشی در نظر گرفته شود.

تأثیر استفاده طولانی مدت بر نتایج تحقیقاتی

استفاده مداوم از آنتی بیوتیک می تواند در برخی سیستم های آزمایشی باعث تغییرات ظریف در رفتار سلول شود. شدت و اهمیت این تغییرات در همه خطوط سلولی یکسان نیست، اما در مطالعات حساس باید احتمال آن در طراحی آزمایش در نظر گرفته شود.

برای مثال، اگر هدف مطالعه بررسی تغییرات متابولیکی، بیان ژن یا پاسخ سلول به یک داروی خاص باشد، هر ماده اضافی که به صورت مداوم در محیط حضور دارد می تواند به عنوان یک متغیر مداخله گر مطرح شود.

در چنین مطالعاتی مهم است که گروه های کنترل و تیمار از نظر وجود آنتی بیوتیک شرایط یکسانی داشته باشند. اگر یک گروه حاوی Pen/Strep باشد و گروه دیگر فاقد آن باشد، تفاوت مشاهده شده ممکن است تنها ناشی از ماده مورد مطالعه نباشد.

به همین دلیل در پروژه های تحقیقاتی حساس، استفاده از شرایط تعریف شده و قابل تکرار اهمیت بیشتری از استفاده صرفاً روتین از آنتی بیوتیک دارد.

آیا Pen/Strep از مایکوپلاسما جلوگیری می کند؟

خیر. یکی از مهم ترین محدودیت های این مکمل، عدم توانایی آن در کنترل مایکوپلاسما است.

مایکوپلاسماها گروهی از باکتری های فاقد دیواره سلولی هستند و به همین دلیل آنتی بیوتیک هایی که عملکرد اصلی آن ها بر ساخت دیواره سلولی متمرکز است، نمی توانند این میکروارگانیسم ها را به روش مشابه باکتری های دارای دیواره کنترل کنند.

از طرف دیگر، مایکوپلاسما ممکن است بدون ایجاد کدورت واضح در محیط رشد کند و برای مدت طولانی در یک کشت باقی بماند. این آلودگی می تواند سرعت رشد سلول، متابولیسم، بیان ژن و پاسخ به تیمارهای دارویی را تغییر دهد.

بنابراین استفاده از Pen/Strep به هیچ عنوان جایگزین Mycoplasma Testing نیست و آزمایش دوره ای برای تشخیص این آلودگی در آزمایشگاه های کشت سلول اهمیت زیادی دارد.

استفاده در کشت سلول بدون آنتی بیوتیک

برخی آزمایشگاه ها ترجیح می دهند خطوط سلولی را به صورت روتین بدون آنتی بیوتیک نگهداری کنند. یکی از دلایل اصلی این رویکرد، تشخیص سریع تر آلودگی است.

اگر یک کشت بدون آنتی بیوتیک آلوده شود، باکتری معمولاً فرصت بیشتری برای تکثیر پیدا می کند و تغییرات آن سریع تر قابل مشاهده خواهد بود. در مقابل، وجود آنتی بیوتیک ممکن است رشد برخی آلاینده ها را سرکوب کرده و باعث شود آلودگی دیرتر تشخیص داده شود.

این موضوع به خصوص در کارهای تحقیقاتی مهم است؛ زیرا یک آلودگی مزمن و پنهان می تواند تعداد زیادی از آزمایش ها را تحت تأثیر قرار دهد.

بنابراین تصمیم درباره استفاده مداوم یا حذف آن باید بر اساس نوع سلول، هدف پروژه، سطح ریسک آلودگی و SOP آزمایشگاه اتخاذ شود.

استفاده پس از ذوب سلول های فریز شده

در برخی پروتکل های کشت سلولی، هنگام احیای سلول های ذخیره شده در نیتروژن مایع، استفاده از محیط حاوی آنتی بیوتیک در مراحل اولیه Recovery توصیه می شود.

سلول پس از ذوب معمولاً در شرایطی قرار دارد که به دلیل استرس ناشی از Freeze-Thaw، نسبت به شرایط محیطی حساس تر است. از طرف دیگر، هرگونه آلودگی احتمالی در زمان انتقال یا آماده سازی می تواند در محیط غنی به سرعت تکثیر شود.

با این حال، استفاده از آنتی بیوتیک نباید باعث شود سلول بدون بررسی های لازم وارد بانک سلولی شود. پس از احیا باید وضعیت مورفولوژی، سرعت رشد، چسبندگی و در صورت نیاز وضعیت مایکوپلاسما بررسی شود.

در بسیاری از سیستم ها پس از تثبیت شرایط کشت، می توان بر اساس SOP، آنتی بیوتیک را حذف کرد و سلول را در شرایط بدون آنتی بیوتیک نگهداری کرد.

تأثیر بر آزمایش های MTT و سنجش زنده مانی

در آزمایش های MTT، XTT، Resazurin و سایر آزمون های مرتبط با متابولیسم سلولی، شرایط کشت باید تا حد امکان بین گروه های مختلف یکسان باشد.

Pen/Strep در غلظت های کاری متداول معمولاً اثر شدیدی بر بسیاری از خطوط سلولی ندارد، اما در مطالعاتی که تغییرات کوچک در متابولیسم سلولی اهمیت دارد، وجود آن باید در طراحی آزمایش کنترل شود.

فرض کنید یک داروی جدید روی سلول ها آزمایش می شود. اگر گروه کنترل فاقد آنتی بیوتیک باشد ولی گروه تیمار حاوی آن باشد، اختلاف مشاهده شده ممکن است ناشی از دو عامل مختلف باشد. برای جلوگیری از این خطا، تمام گروه ها باید از نظر ترکیبات پایه و مکمل های موجود شرایط یکسانی داشته باشند.

این اصل برای تمام آزمایش های Cytotoxicity و Drug Screening اهمیت دارد.

اثر بر ترنسفکشن و مطالعات مولکولی

در برخی پروتکل های ترنسفکشن، توصیه می شود پیش و هنگام انجام فرآیند ترنسفکشن از محیط فاقد آنتی بیوتیک استفاده شود. دلیل این موضوع آن است که سلول در این مرحله تحت شرایط حساس قرار دارد و حضور برخی ترکیبات می تواند روی سلامت سلول و بازده انتقال ماده ژنتیکی تأثیر بگذارد.

البته شرایط دقیق باید بر اساس روش ترنسفکشن، نوع سلول و دستورالعمل کیت یا ماده مورد استفاده تعیین شود.

در آزمایش های qPCR، RT-PCR، RNA-Seq و Western Blot نیز کنترل شرایط کشت اهمیت بالایی دارد. اگر تمام نمونه ها در شرایط یکسان پرورش پیدا کنند، امکان مقایسه نتایج افزایش پیدا می کند و اثر عوامل مزاحم کاهش می یابد.

مقاومت باکتریایی و محدودیت های استفاده مداوم

استفاده طولانی مدت از آنتی بیوتیک می تواند فشار انتخابی ایجاد کند. اگر در یک جمعیت باکتریایی، تعداد کمی از سلول ها نسبت به آنتی بیوتیک تحمل بیشتری داشته باشند، حضور مداوم دارو می تواند شرایطی ایجاد کند که این جمعیت ها نسبت به سایر باکتری ها شانس بقای بیشتری پیدا کنند.

مقاومت به استرپتومایسین می تواند از طریق تغییر محل هدف، کاهش نفوذ دارو یا تولید آنزیم های غیرفعال کننده ایجاد شود. در مورد پنی سیلین نیز تولید بتالاکتاماز یکی از مکانیسم های شناخته شده مقاومت است.

به همین دلیل در صورت مشاهده آلودگی در کشت، افزایش خودسرانه غلظت Pen/Strep راهکار مناسبی نیست. در چنین شرایطی باید منبع آلودگی شناسایی شود و در صورت نیاز کشت آلوده از سیستم حذف گردد.

شرایط نگهداری محلول استوک

شرایط نگهداری باید بر اساس دستورالعمل شرکت تولیدکننده تعیین شود، زیرا پایداری محصول به فرمولاسیون، غلظت، حلال و بسته بندی وابسته است.

در بسیاری از محصولات، محلول استوک در دمای پایین نگهداری می شود و برای جلوگیری از Freeze-Thaw مکرر می توان آن را به Aliquotهای کوچک تقسیم کرد. این کار باعث می شود هنگام استفاده تنها حجم مورد نیاز از فریزر خارج شود.

همچنین باید از نگهداری طولانی مدت در دمای نامناسب، قرار گرفتن در معرض شرایط نامطلوب و استفاده از محلول های تغییررنگ داده یا دارای رسوب غیرعادی خودداری شود.

تاریخ تهیه، تاریخ باز شدن ویال، شرایط نگهداری و تاریخ انقضا بهتر است در سیستم مستندسازی آزمایشگاه ثبت شود.

خطاهای رایج هنگام آماده سازی و مصرف

یکی از رایج ترین خطاها، اشتباه در محاسبه رقت است. اگر محلول 100X به جای یک درصد، با حجم بیشتری اضافه شود، غلظت نهایی افزایش پیدا می کند و ممکن است روی سلامت سلول اثر بگذارد.

خطای دیگر استفاده از محلول استوک با شرایط نگهداری نامناسب است. همچنین تقسیم نکردن محلول به Aliquotهای کوچک می تواند باعث افزایش دفعات Freeze-Thaw و کاهش پایداری شود.

برخی کاربران نیز تصور می کنند اگر کشت دچار آلودگی شد، می توان با افزایش مقدار Pen/Strep آن را نجات داد. این روش می تواند تنها علائم آلودگی را پنهان کند و در عین حال باعث ایجاد فشار انتخابی برای باکتری های مقاوم شود.

استفاده از آنتی بیوتیک برای جبران تکنیک آسپتیک نامناسب نیز یکی دیگر از خطاهای مهم است.

نقش تکنیک آسپتیک در کنار مصرف آنتی بیوتیک

مؤثرترین روش کنترل آلودگی، جلوگیری از ورود آن به کشت است. تکنیک آسپتیک شامل مجموعه ای از اقدامات است که با هدف جلوگیری از ورود میکروارگانیسم ها به محیط کشت انجام می شوند.

ضدعفونی مناسب سطوح، استفاده صحیح از هود کلاس II، کاهش باز ماندن ظروف، استفاده از تجهیزات استریل، جلوگیری از تماس نوک سمپلر با سطوح غیر استریل و رعایت اصول صحیح کار با سلول ها از اجزای مهم این فرآیند هستند.

Pen/Strep در این شرایط نقش یک لایه حفاظتی اضافی را دارد، نه اینکه جایگزین اصول آسپتیک شود.

اگر یک آزمایشگاه به آنتی بیوتیک وابستگی زیادی پیدا کند، ممکن است مشکلات موجود در تکنیک کار برای مدت طولانی پنهان بمانند. بنابراین کیفیت کار استریل باید مستقل از مصرف آنتی بیوتیک ارزیابی شود.

کاربرد در آزمایشگاه های تحقیقاتی و تولید محصولات سلولی

در آزمایشگاه های تحقیقاتی، Pen/Strep به دلیل سهولت استفاده و دسترسی بالا یکی از مکمل های رایج است. این ترکیب می تواند در نگهداری بسیاری از خطوط سلولی و انجام آزمایش های معمول مورد استفاده قرار گیرد.

در مقابل، در فرآیندهای تولید محصولات سلولی و بیولوژیک، استفاده از آنتی بیوتیک ها باید تحت کنترل بسیار دقیق تری انجام شود. در فرآیندهای صنعتی، موضوعاتی مانند باقی مانده آنتی بیوتیک، اثر احتمالی بر محصول، الزامات کنترل کیفیت و ریسک ایجاد مقاومت اهمیت بیشتری پیدا می کنند.

در سیستم های مبتنی بر GMP، کنترل آلودگی باید بر پایه طراحی مناسب فرآیند، کنترل محیط، تجهیزات مناسب، آموزش پرسنل و روش های پایش معتبر انجام شود و استفاده از آنتی بیوتیک نباید به عنوان تنها راهکار کنترل آلودگی در نظر گرفته شود.

چه زمانی حذف آنتی بیوتیک منطقی است؟

حذف Pen/Strep در برخی شرایط می تواند مزیت داشته باشد، به خصوص زمانی که هدف مطالعه بررسی دقیق فیزیولوژی سلول، متابولیسم، بیان ژن، تمایز، پاسخ دارویی یا سایر ویژگی هایی است که ممکن است تحت تأثیر عوامل محیطی قرار گیرند.

همچنین در صورتی که یک آزمایشگاه به طور منظم از کشت های بدون آنتی بیوتیک استفاده کند، آلودگی های باکتریایی معمولاً زودتر قابل شناسایی خواهند بود.

در بسیاری از پروژه ها می توان سلول را در مراحل معمول بدون آنتی بیوتیک نگهداری کرد و تنها در شرایطی که طبق SOP نیاز به استفاده وجود دارد، مکمل را اضافه کرد.

با این حال، این تصمیم باید با توجه به نوع سلول و پروتکل آزمایش انجام شود. برخی سیستم های کشت ممکن است به دلیل شرایط خاص خود نیازمند استفاده کنترل شده از آنتی بیوتیک باشند.

نکات انتخاب و استفاده از محصول تجاری

هنگام خرید Pen/Strep باید علاوه بر نام محصول، به غلظت استوک، فرمولاسیون، استریل بودن، شرایط نگهداری، تاریخ انقضا و توصیه های شرکت سازنده توجه شود.

محصولاتی با عنوان 100X الزاماً از نظر مقدار ماده فعال کاملاً یکسان نیستند؛ بنابراین نباید تنها بر اساس عبارت 100X حجم مصرف را تعیین کرد. اطلاعات درج شده روی برچسب باید با پروتکل آزمایشگاه مطابقت داده شود.

در محیط های تحقیقاتی بهتر است شماره Lot محصول نیز ثبت شود، به خصوص اگر آزمایش حساس یا قابل انتشار انجام می شود. ثبت Lot می تواند در صورت مشاهده تغییر غیرمنتظره در نتایج، به ردیابی مواد مصرفی کمک کند.

همچنین باید از اضافه کردن آنتی بیوتیک بیش از مقدار توصیه شده بدون دلیل علمی خودداری شود، زیرا افزایش غلظت لزوماً به معنای کنترل بهتر آلودگی نیست.

Pen/Strep در طراحی یک سیستم کنترل آلودگی

کنترل آلودگی در کشت سلول باید به صورت چندلایه طراحی شود. اولین لایه، پیشگیری از ورود آلودگی از طریق تکنیک آسپتیک است. لایه دوم، کنترل کیفیت مواد مصرفی و تجهیزات و لایه سوم، پایش دوره ای کشت از نظر آلودگی های مختلف است.

Pen/Strep تنها یکی از اجزای این سیستم محسوب می شود و باید در کنار سایر اقدامات استفاده شود.

بررسی منظم مورفولوژی سلول، پایش سرعت رشد، کنترل مایکوپلاسما، مدیریت صحیح بانک سلولی و جداسازی کشت های مشکوک از سایر خطوط سلولی، نقش مهمی در حفظ کیفیت سیستم کشت دارند.

در یک آزمایشگاه حرفه ای، هدف این نیست که آنتی بیوتیک تمام آلودگی ها را پنهان کند؛ هدف آن است که احتمال رشد آلاینده های حساس کاهش پیدا کند، در حالی که سیستم پایش و کنترل آلودگی همچنان مستقل و فعال باقی بماند.