تعریف و اهمیت بالینی کورینه باکتریوم
کورینه باکتریوم شامل گونه های بیماری زا و غیر بیماری زا است که می تواند موجب دیفتری، عفونت های زخم و عفونت های سیستمیک شود.
خصوصیات میکروبیولوژیک کورینه باکتریوم
باکتری های گرم مثبت، میله ای شکل، اغلب به صورت خوشه یا حرف “V” رشد می کنند و به آهستگی تکثیر می شوند.
نیازمندی های تغذیه ای و رشد محیطی
کورینه باکتریوم برای رشد مناسب به محیط غنی از آمینواسیدها، ویتامین ها و منابع کربن نیاز دارد.
محیط های عمومی برای رشد اولیه
آگار خون و براث مغذی برای افزایش تعداد سلول ها و مشاهده ویژگی های همولیتیک اولیه استفاده می شوند.
محیط های اختصاصی و انتخابی
محیط هایی مانند آگار لوفلر و آگار تیوجلیکولات دیفتری برای شناسایی گونه های کورینه باکتریوم اختصاصی طراحی شده اند.
آگار لوفلر و مکانیسم آن
این محیط حاوی سرم و گلیسرول است و رشد کند کورینه باکتریوم را تسریع کرده و ویژگی های مورفولوژیک کلنی را مشخص می کند.
آگار تیوجلیکولات دیفتری برای شناسایی گونه های بیماری زا
با افزودن تیوجلیکولات و مواد ضد باکتریایی، سایر میکروب ها مهار شده و دیفتری زاها برجسته می شوند.
نمونه گیری و آماده سازی محیط ها
نمونه ها باید استریل جمع آوری شوند و محیط ها تازه و استریل باشند تا رشد غیر هدف محدود شود.
تشخیص ویژگی های کلنی و مورفولوژی میکروسکوپی
کلنی های کورینه باکتریوم معمولاً خاکستری تا سفید و کمی برجسته هستند و زیر میکروسکوپ به شکل عصایی و خوشه ای دیده می شوند.
رنگ آمیزی گرما و متیلن بلو
برای تشخیص ویژگی های سلولی و واژه “Chinese letters”، رنگ آمیزی متیلن بلو یا گرما معمولاً استفاده می شود.
تست های بیوشیمیایی پایه
آزمایش هایی مانند کاهش نیترات، هیدرولیز اوره و تجزیه قندها برای تمایز گونه های کورینه باکتریوم استفاده می شوند.
اثر دما و زمان انکوباسیون بر رشد
دمای ایده آل ۳۷ درجه سانتی گراد و زمان رشد ۲۴–۴۸ ساعت برای کلنی های بالغ و قابل تشخیص توصیه می شود.
استفاده از محیط های کروموژنیک و نوین
محیط های کروموژنیک کلنی ها را با رنگ های خاص نمایش می دهند و فرآیند شناسایی سریع تر و دقیق تر می شود.
آگار خون و مشاهده همولیز
برخی گونه های کورینه باکتریوم می توانند همولیز α یا β ایجاد کنند که یک شاخص تشخیصی در آزمایشگاه است.
محیط های مایع و براث غنی
برای افزایش تعداد سلول ها قبل از کشت روی محیط جامد، از محیط های مایع غنی مانند براث تیوجلیکولات استفاده می شود.
چالش ها در جداسازی از نمونه های بالینی
وجود فلور طبیعی پوست یا حلق می تواند جداسازی کورینه باکتریوم بیماری زا را دشوار کند و نیازمند محیط انتخابی دقیق است.
تفاوت محیط انتخابی و افتراقی
محیط انتخابی با مهار سایر باکتری ها باعث رشد هدف می شود، در حالی که محیط افتراقی ویژگی های متابولیک یا مورفولوژیک را نشان می دهد.
کاربرد محیط ها در تحقیقات اپیدمیولوژیک و بالینی
محیط های اختصاصی برای پیگیری شیوع بیماری ها، شناسایی گونه ها و بررسی مقاومت آنتی بیوتیکی استفاده می شوند.
ملاحظات ایمنی در کار با کورینه باکتریوم
برخی گونه ها پاتوژن هستند، بنابراین استفاده از تجهیزات حفاظت فردی و هود میکروبیولوژی ضروری است.
محیط های تخصصی برای تست های مقاومت و تایپینگ
Mueller-Hinton Agar و محیط های حاوی آنتی بیوتیک برای تعیین مقاومت و تایپینگ گونه های بالینی به کار می روند.
نوآوری ها در طراحی محیط های کشت مدرن
محیط های ترکیبی، کروموژنیک و دارای فاکتورهای مهارکننده رشد سایر باکتری ها، شناسایی دقیق کورینه باکتریوم را سریع و قابل اعتماد کرده اند.