کانامایسین

Kanamycin چیست؟

Kanamycin یا کانامایسین یک آنتی بیوتیک از خانواده آمینوگلیکوزیدها است که اثر ضدباکتریایی خود را عمدتاً از طریق اختلال در فرایند سنتز پروتئین باکتریایی ایجاد می کند. این ترکیب در مطالعات میکروبیولوژی، زیست شناسی مولکولی و برخی سیستم های کشت سلولی کاربرد دارد و به دلیل فعالیت مناسب علیه طیفی از باکتری ها، به ویژه برخی باکتری های گرم منفی، به عنوان یکی از آنتی بیوتیک های مورد استفاده در محیط های آزمایشگاهی شناخته می شود.

در کشت سلول، استفاده از آنتی بیوتیک ها معمولاً با هدف کاهش احتمال رشد باکتری های ناخواسته انجام می شود. محیط های کشت سلولی حاوی منابع مختلفی از مواد مغذی هستند که در صورت ورود باکتری می توانند شرایط مناسبی برای تکثیر آن فراهم کنند. حضور یک آنتی بیوتیک مناسب می تواند رشد برخی از این عوامل را مهار کند، اما نباید به عنوان جایگزینی برای تکنیک آسپتیک، استریلیتی مواد و کنترل کیفی کشت در نظر گرفته شود.

این ماده در کاربردهای مختلف ممکن است به صورت پودر یا محلول آماده عرضه شود و انتخاب محصول مناسب باید بر اساس گرید، غلظت، استریلیتی، شرایط نگهداری و دستورالعمل شرکت تولیدکننده انجام شود.
جایگاه آمینوگلیکوزیدها در کشت سلولی

آمینوگلیکوزیدها گروهی از آنتی بیوتیک ها هستند که با هدف قرار دادن ریبوزوم باکتریایی، سنتز پروتئین را مختل می کنند. اعضای این گروه از نظر طیف اثر، قدرت ضدباکتریایی، پایداری و الگوی مقاومت با یکدیگر تفاوت هایی دارند، اما مکانیسم کلی آنها بر عملکرد ریبوزوم باکتریایی استوار است.

در آزمایشگاه کشت سلول، استفاده از این گروه می تواند در برخی پروتکل ها برای کاهش ریسک آلودگی باکتریایی مورد توجه قرار گیرد. با این حال، نوع سلول، شرایط محیط، مدت زمان تماس و غلظت نهایی آنتی بیوتیک باید در تصمیم گیری لحاظ شوند.

اهمیت این موضوع زمانی بیشتر می شود که سلول ها برای آزمایش های حساس مانند بررسی بیان ژن، تمایز، تکثیر، سمیت سلولی یا پاسخ دارویی مورد استفاده قرار می گیرند. در چنین مطالعاتی، هر ماده اضافی موجود در محیط می تواند به عنوان یک متغیر بالقوه بر عملکرد سلول اثر بگذارد.
مکانیسم اثر بر سلول های باکتریایی

اثر ضدباکتریایی این ترکیب عمدتاً از طریق اتصال به زیرواحد 30S ریبوزوم باکتریایی ایجاد می شود. این اتصال موجب اختلال در فرایند ترجمه و افزایش خطا در خوانش mRNA می شود و در نتیجه پروتئین های غیرطبیعی یا ناکارآمد در سلول باکتریایی تولید خواهند شد.

اختلال در سنتز پروتئین تنها یک اثر متابولیکی ساده نیست، بلکه می تواند مجموعه ای از فرایندهای ضروری برای حفظ ساختار و عملکرد سلول باکتریایی را مختل کند. در شرایط مناسب، نتیجه این فرایند می تواند به اثر باکتری کش منجر شود.

ورود آمینوگلیکوزیدها به سلول باکتریایی نیز تحت تأثیر وضعیت فیزیولوژیک و ویژگی های غشای سلول قرار دارد. به همین دلیل، فعالیت این گروه در برابر همه میکروارگانیسم ها یکسان نیست و برخی گونه ها یا سویه های مقاوم می توانند در حضور غلظت های مشخصی از ماده همچنان زنده بمانند.
طیف اثر و باکتری های حساس

این آنتی بیوتیک علیه طیفی از باکتری های گرم منفی فعالیت دارد و می تواند در برابر برخی گونه های باکتریایی گرم مثبت نیز اثر نشان دهد. با این حال، حساسیت یک میکروارگانیسم به ماده ضدباکتریایی را نمی توان صرفاً بر اساس گرم مثبت یا گرم منفی بودن آن پیش بینی کرد.

وجود مکانیسم های مقاومت، تغییر در نفوذپذیری غشایی، اصلاح هدف دارویی و تولید آنزیم های غیرفعال کننده آنتی بیوتیک می توانند باعث کاهش حساسیت شوند. بنابراین استفاده از آن در محیط کشت به معنی حذف تمام باکتری های احتمالی نیست.

از دیدگاه کشت سلولی، این موضوع اهمیت زیادی دارد؛ زیرا ممکن است یک آلودگی میکروبی در حضور آنتی بیوتیک به میزان قابل توجهی کاهش یابد، اما به طور کامل از بین نرود. در نتیجه، شفاف بودن محیط یا نبود کدورت واضح نمی تواند به تنهایی سلامت کشت را اثبات کند.
تفاوت با جنتامایسین و استرپتومایسین

کانامایسین، جنتامایسین و استرپتومایسین همگی در گروه آمینوگلیکوزیدها قرار می گیرند، اما از نظر ساختار مولکولی، قدرت اثر، طیف فعالیت و الگوی مقاومت دقیقاً یکسان نیستند. بنابراین نمی توان آنها را بدون توجه به شرایط آزمایش به صورت کاملاً معادل جایگزین یکدیگر کرد.

در بسیاری از پروتکل های کشت سلولی از ترکیب Penicillin-Streptomycin استفاده می شود، در حالی که برخی آزمایشگاه ها یا پروتکل های تحقیقاتی ممکن است از ترکیبات دیگری مانند کانامایسین یا جنتامایسین استفاده کنند.

انتخاب آنتی بیوتیک باید بر اساس هدف آزمایش، نوع سلول و توصیه پروتکل انجام شود. اگر یک آزمایش با یک آنتی بیوتیک مشخص طراحی و اعتبارسنجی شده است، جایگزین کردن آن با ماده دیگر بدون ارزیابی سازگاری می تواند قابلیت مقایسه نتایج را کاهش دهد.
غلظت مصرفی در محیط کشت

یکی از مهم ترین پارامترها در استفاده از آنتی بیوتیک های کشت سلولی، تعیین غلظت نهایی مناسب است. مقدار مورد نیاز به نوع محصول، غلظت محلول مادر و کاربرد مورد نظر بستگی دارد و نباید صرفاً بر اساس یک مقدار عمومی که برای محصول دیگری استفاده شده است، تعیین شود.

برای محاسبه حجم محلول مادر می توان از رابطه C1V1=C2V2 استفاده کرد. در این رابطه، C1 غلظت محلول مادر، V1 حجم محلول مادر مورد نیاز، C2 غلظت نهایی مورد نظر و V2 حجم نهایی محیط کشت است.

برای مثال، اگر غلظت stock و حجم محیط مشخص باشند، ابتدا باید غلظت نهایی مورد نظر تعیین شود و سپس حجم لازم از محلول مادر محاسبه گردد. انجام محاسبه پیش از شروع کار، احتمال خطای ناشی از افزودن حجم تقریبی یا اشتباه را کاهش می دهد.

مقدار نهایی مناسب باید در نهایت بر اساس Technical Data Sheet، Certificate of Analysis یا دستورالعمل رسمی محصول انتخاب شود.
محلول مادر و آماده سازی

فرم stock یا محلول مادر به آزمایشگر اجازه می دهد مقدار مشخصی از ماده را به محیط کشت اضافه کند، بدون اینکه لازم باشد هر بار مقدار بسیار کمی از ماده اولیه را مستقیماً وزن کند. استفاده از محلول های آماده استریل می تواند از نظر کنترل آلودگی و تکرارپذیری مزیت داشته باشد.

اگر ماده به صورت پودری تهیه شده باشد، آماده سازی باید مطابق دستورالعمل سازنده انجام شود. حلال مناسب، غلظت نهایی، شرایط استریل سازی، پایداری محلول و دمای نگهداری باید از مستندات محصول مشخص شوند و نباید بر اساس حدس انتخاب شوند.

پس از تهیه محلول مادر، ثبت اطلاعاتی مانند نام ماده، غلظت، تاریخ تهیه، شماره بچ، تاریخ انقضا و شرایط نگهداری اهمیت دارد. چنین مستندسازی در آزمایشگاه هایی که کشت های متعدد انجام می دهند، امکان ردیابی خطاها و بررسی مشکلات احتمالی را فراهم می کند.
شرایط نگهداری و پایداری

پایداری ترکیبات آنتی بیوتیکی به عوامل مختلفی مانند دما، pH، نور، غلظت و نوع فرمولاسیون وابسته است. به همین دلیل، شرایط نگهداری نباید بر اساس شرایط عمومی سایر مواد آزمایشگاهی تعیین شود.

برچسب محصول و دستورالعمل تولیدکننده باید مرجع اصلی نگهداری باشد. برخی محلول ها ممکن است به صورت refrigerated نگهداری شوند، در حالی که شرایط مربوط به محلول های aliquot شده یا فرم های پودری می تواند متفاوت باشد.

همچنین بهتر است از چرخه های غیرضروری freeze-thaw جلوگیری شود. تقسیم محلول به حجم های کوچک تر متناسب با میزان مصرف می تواند تعداد دفعات باز و بسته شدن ویال و تغییرات مکرر دما را کاهش دهد.

در صورت مشاهده تغییر رنگ، رسوب غیرعادی، کدورت یا سایر تغییرات ظاهری، محلول نباید بدون بررسی بیشتر وارد فرایند کشت سلول شود.
اثر احتمالی بر سلول های پستانداران

هدف اصلی این ترکیب، ساختارهای باکتریایی است و سلول های پستانداران از نظر ریبوزوم و فرایند ترجمه باکتری ها تفاوت اساسی دارند. با این حال، این موضوع به معنای آن نیست که هر غلظتی از آنتی بیوتیک برای تمام سلول های یوکاریوتی کاملاً بی اثر است.

سلول های مختلف می توانند تحمل متفاوتی نسبت به مواد موجود در محیط نشان دهند. سلول های اولیه، سلول های بنیادی و برخی خطوط سلولی حساس ممکن است در مقایسه با سایر خطوط سلولی واکنش متفاوتی نشان دهند.

اگر پس از اضافه کردن آنتی بیوتیک کاهش viability، تغییر مورفولوژی، کاهش proliferation یا افزایش detachment مشاهده شود، باید مجموعه ای از عوامل شامل غلظت ماده، شرایط محیط، pH، اسمولاریته، تراکم سلولی و وضعیت عمومی کشت بررسی شود.
کاربرد برای کنترل آلودگی باکتریایی

کنترل آلودگی باکتریایی یکی از مهم ترین دلایل استفاده از آنتی بیوتیک در برخی پروتکل های کشت سلول است. ورود باکتری به محیط می تواند باعث مصرف سریع مواد غذایی، تولید متابولیت، تغییر pH و در نهایت آسیب جدی به سلول های کشت شده شود.

در صورت وجود مقدار محدودی از باکتری حساس، حضور ماده ضدباکتریایی می تواند رشد آنها را مهار کرده و احتمال گسترش سریع آلودگی را کاهش دهد. با این حال، این اثر نباید با استریل بودن کشت اشتباه گرفته شود.

یک کشت سلولی استاندارد باید با استفاده از تکنیک آسپتیک، تجهیزات مناسب، محیط های باکیفیت و پایش منظم آلودگی مدیریت شود. آنتی بیوتیک تنها یکی از ابزارهای احتمالی این سیستم است.
آیا برای مایکوپلاسما مؤثر است؟

مایکوپلاسما یکی از جدی ترین مشکلات پنهان در آزمایشگاه های کشت سلول محسوب می شود. این عوامل می توانند بدون ایجاد کدورت واضح در محیط، برای مدت طولانی در کشت باقی بمانند و با تغییر متابولیسم سلول، سرعت رشد، بیان ژن و پاسخ سلولی، نتایج پژوهش را تحت تأثیر قرار دهند.

استفاده از آنتی بیوتیک های معمولی نباید به عنوان روش قابل اعتماد برای حذف مایکوپلاسما در نظر گرفته شود. برخی آنتی بیوتیک ها ممکن است رشد آن را تحت تأثیر قرار دهند، اما کاهش موقت بار میکروبی با حذف کامل آلودگی یکسان نیست.

به همین دلیل، آزمایشگاه های کشت سلولی باید برنامه مشخصی برای پایش مایکوپلاسما داشته باشند. روش هایی مانند PCR، آزمون های آنزیمی و کیت های اختصاصی می توانند بر اساس امکانات آزمایشگاه برای این منظور استفاده شوند.
محدودیت استفاده طولانی مدت

استفاده مداوم از آنتی بیوتیک می تواند آلودگی های خفیف را پنهان کند و باعث شود مشکلات تکنیک آسپتیک دیرتر شناسایی شوند. این مسئله در آزمایشگاه هایی که تعداد زیادی خط سلولی نگهداری می کنند، اهمیت بیشتری دارد.

اگر یک کشت سلولی همیشه در حضور آنتی بیوتیک نگهداری شود، احتمال دارد آلودگی هایی که نسبت به ماده حساسیت کمتری دارند، در سطح پایین باقی بمانند و بعداً در شرایط مناسب تر رشد کنند.

از طرف دیگر، فشار انتخابی ناشی از مصرف مداوم آنتی بیوتیک می تواند به بقای جمعیت های مقاوم تر کمک کند. به همین دلیل، استفاده روتین و بدون دلیل از آنتی بیوتیک توصیه نمی شود و بهتر است ضرورت آن برای هر پروتکل مشخص باشد.
تأثیر بر آزمایش های تحقیقاتی

در بسیاری از پژوهش های سلولی، هدف تنها زنده نگه داشتن سلول نیست، بلکه محقق به دنبال اندازه گیری یک پاسخ زیستی مشخص است. این پاسخ ممکن است شامل تغییر بیان ژن، فعالیت آنزیمی، تکثیر، تمایز، آپوپتوز، پاسخ به دارو یا تغییرات متابولیک باشد.

وجود یک آنتی بیوتیک در محیط می تواند در برخی شرایط به عنوان یک عامل مداخله گر احتمالی در نظر گرفته شود. این موضوع به ویژه در آزمایش هایی که تغییرات ظریف زیستی را بررسی می کنند اهمیت دارد.

به عنوان مثال، اگر در یک آزمایش سمیت سلولی گروه کنترل فاقد آنتی بیوتیک باشد اما گروه تیمار حاوی آن باشد، مقایسه نتایج می تواند دچار مشکل شود. بنابراین تمام گروه های آزمایشی باید تا حد امکان از نظر شرایط کشت، ترکیبات محیط و حضور یا عدم حضور آنتی بیوتیک یکسان باشند.
کاربرد در آزمایش های مولکولی و انتخاب سلولی

یکی از کاربردهای مهم کانامایسین در زیست شناسی مولکولی، استفاده در سیستم های انتخابی مبتنی بر مقاومت به کانامایسین است. در چنین شرایطی، ژن مقاومت مناسب در یک پلاسمید یا سازه ژنتیکی قرار می گیرد و حضور آنتی بیوتیک امکان انتخاب سلول ها یا باکتری هایی را فراهم می کند که سازه مورد نظر را دریافت کرده اند.

این کاربرد با استفاده معمول از آنتی بیوتیک برای جلوگیری از آلودگی در محیط کشت سلول تفاوت دارد و نباید این دو مفهوم با یکدیگر اشتباه گرفته شوند.

در سیستم های انتخابی، غلظت، نوع سلول یا ارگانیسم، نوع marker مقاومتی و مدت زمان انتخاب باید بر اساس سیستم مورد استفاده تعیین شود. بنابراین مقدار مورد نیاز برای selection ممکن است با مقداری که صرفاً برای کنترل آلودگی در کشت سلولی استفاده می شود متفاوت باشد.
استفاده در محیط های کشت مختلف

سازگاری این ترکیب با محیط کشت به نوع محیط و شرایط آزمایش وابسته است. محیط هایی مانند DMEM، RPMI-1640، MEM، DMEM/F12 و سایر محیط های مورد استفاده برای سلول های پستانداران می توانند در پروتکل های مختلف با آنتی بیوتیک های مشخص مورد استفاده قرار گیرند، اما مقدار و شرایط مصرف باید مطابق دستورالعمل محصول تعیین شود.

افزودن آنتی بیوتیک به یک محیط کشت آلوده نمی تواند آن محیط را به یک محیط استریل و مناسب برای کشت سلول تبدیل کند. در صورتی که محیط دچار کدورت، رسوب غیرطبیعی یا سایر نشانه های مشکوک شده باشد، ابتدا باید علت مشکل مشخص شود.

همچنین اضافه کردن آنتی بیوتیک نباید برای جبران خطاهای مربوط به نگهداری محیط، کار با پیپت، آلودگی انکوباتور یا رعایت نکردن تکنیک آسپتیک استفاده شود.
تفاوت استفاده در کشت سلول و کشت باکتری

یکی از نکات مهم در کاربرد این ماده، تفاوت میان کشت سلولی یوکاریوتی و کشت باکتریایی است. در کشت باکتری، آنتی بیوتیک می تواند به عنوان عامل انتخابی برای سویه های دارای ژن مقاومت یا به عنوان ماده ضدباکتریایی در مطالعات حساسیت استفاده شود.

در مقابل، در کشت سلول پستانداران معمولاً هدف از افزودن آن، کاهش احتمال رشد باکتری های ناخواسته است. در این حالت، سلول مورد مطالعه نباید تحت فشار انتخابی نامناسب قرار گیرد و غلظت مورد استفاده باید با هدف آزمایش سازگار باشد.

این تفاوت از نظر طراحی آزمایش بسیار مهم است، زیرا یک غلظت یا شرایط مناسب برای انتخاب باکتری ترانسفورم شده الزاماً برای سلول های پستانداران مناسب نیست.
کنترل کیفی و مستندسازی

کنترل کیفی ماده از زمان خرید آغاز می شود. بررسی نام صحیح محصول، گرید، غلظت، شماره بچ، تاریخ انقضا، شرایط حمل و اطلاعات تولیدکننده از مراحل مهم دریافت مواد آزمایشگاهی است.

پس از آماده سازی محلول، اطلاعات مربوط به آن باید ثبت شود. استفاده از برچسبی که شامل نام ماده، غلظت، تاریخ آماده سازی، تاریخ انقضا و شرایط نگهداری باشد، ردیابی محصول را ساده تر می کند.

در آزمایشگاه های تحقیقاتی، ثبت شرایط کشت نیز اهمیت دارد. مشخص بودن نوع سلول، passage number، محیط پایه، مکمل ها و آنتی بیوتیک های مصرف شده باعث می شود در صورت تغییر نتایج، بررسی عوامل مؤثر امکان پذیر باشد.
نکات ایمنی هنگام کار

کار با محلول ها و مواد آنتی بیوتیکی باید مطابق دستورالعمل ایمنی آزمایشگاه انجام شود. استفاده از دستکش مناسب، روپوش آزمایشگاهی و رعایت اصول جلوگیری از تماس مستقیم با ماده از اقدامات پایه محسوب می شود.

SDS یا Safety Data Sheet محصول باید برای اطلاع از خطرات اختصاصی، شرایط نگهداری، اقدامات لازم در هنگام تماس و روش مدیریت پسماند مورد استفاده قرار گیرد.

محلول های آزمایشگاهی نیز باید در ظروف دارای برچسب مناسب نگهداری شوند. انتقال مواد به ظروف بدون برچسب می تواند باعث خطاهای جدی در آزمایشگاه شود، به خصوص زمانی که چند آنتی بیوتیک با ظاهر مشابه در یک محیط کاری وجود دارند.
مقاومت باکتریایی و اهمیت آن

مقاومت آنتی بیوتیکی یکی از موضوعات مهم در استفاده از ترکیبات ضدباکتریایی است. باکتری ها می توانند از طریق مکانیسم هایی مانند تغییر محل هدف، کاهش نفوذپذیری، افزایش efflux و تولید آنزیم های غیرفعال کننده، نسبت به برخی آمینوگلیکوزیدها مقاومت ایجاد کنند.

این مسئله در کشت سلولی نیز اهمیت دارد، زیرا استفاده طولانی مدت و غیرضروری از یک آنتی بیوتیک می تواند فشار انتخابی ایجاد کند. اگر آلودگی باکتریایی در یک کشت مشاهده شود، افزایش خودسرانه غلظت آنتی بیوتیک راهکار مناسبی برای حل مشکل نیست.

در چنین شرایطی، ابتدا باید منبع آلودگی، نوع احتمالی میکروارگانیسم و وضعیت خود کشت بررسی شود. در بسیاری از موارد، کنار گذاشتن کشت آلوده و بررسی علت آلودگی نسبت به تلاش برای حفظ یک کشت مشکوک، رویکرد علمی تری است.
چه زمانی نباید از آن استفاده کرد؟

استفاده از آنتی بیوتیک در همه آزمایش های کشت سلول ضروری نیست. در برخی مطالعات، حذف آنتی بیوتیک باعث می شود شرایط آزمایش ساده تر شده و متغیرهای مداخله گر کاهش پیدا کنند.

در مطالعات مربوط به اثر ترکیبات ضدباکتریایی، برهم کنش سلول و میکروارگانیسم، پاسخ ایمنی یا برخی مطالعات متابولیک، حضور آنتی بیوتیک می تواند با هدف آزمایش تداخل داشته باشد.

همچنین زمانی که کشت مشکوک به آلودگی است، افزایش غلظت ماده برای پنهان کردن نشانه های آلودگی توصیه نمی شود. ابتدا باید مشخص شود که آیا کشت قابل اعتماد است یا خیر.
انتخاب محصول مناسب برای آزمایشگاه

هنگام خرید این آنتی بیوتیک برای کشت سلول، بهتر است محصولی انتخاب شود که کاربرد آن توسط تولیدکننده برای تحقیقات سلولی یا آزمایشگاهی مشخص شده باشد. اطلاعاتی مانند concentration، purity، formulation، sterility و storage conditions باید پیش از خرید بررسی شوند.

همچنین باید میان فرم پودری و محلول استریل آماده بر اساس نیاز آزمایشگاه تصمیم گیری شود. محلول های آماده می توانند کار روتین را ساده تر کنند، در حالی که فرم پودری در برخی آزمایشگاه ها انعطاف بیشتری برای تهیه stock با غلظت مورد نیاز ایجاد می کند.

شماره بچ و تاریخ انقضا نیز بهتر است در زمان ورود ماده به آزمایشگاه ثبت شوند. این اطلاعات در صورت مشاهده تغییر غیرعادی در عملکرد سلول ها یا نیاز به بررسی یک آزمایش قدیمی، ارزش زیادی دارند.
نکات مهم برای استفاده در پروتکل کشت سلول

در یک پروتکل استاندارد بهتر است مشخصات کامل آنتی بیوتیک ثبت شود و تنها به نوشتن نام آن اکتفا نشود. غلظت stock، غلظت نهایی، زمان افزودن، نوع سلول و شرایط نگهداری محیط می توانند بر تکرارپذیری آزمایش اثر داشته باشند.

اگر چند گروه آزمایشی با یکدیگر مقایسه می شوند، شرایط کشت باید تا حد امکان یکسان باشد. وجود آنتی بیوتیک در یک گروه و نبود آن در گروه دیگر می تواند یک متغیر ناخواسته ایجاد کند.

همچنین استفاده از آنتی بیوتیک نباید باعث کاهش حساسیت آزمایشگر نسبت به اصول آسپتیک شود. تمیزی هود، ضدعفونی صحیح سطوح، استفاده از مواد استریل، جلوگیری از تماس نوک پیپت با سطوح و مدیریت صحیح پسماند همچنان پایه اصلی کنترل آلودگی در کشت سلولی هستند.
نقش آن در آزمایشگاه های آموزشی و پژوهشی

در آزمایشگاه های آموزشی، معرفی این ماده می تواند برای توضیح مفاهیمی مانند مکانیسم اثر آنتی بیوتیک ها، تفاوت آنتی بیوتیک با ضدعفونی کننده، کنترل آلودگی و مقاومت میکروبی بسیار مفید باشد.

دانشجویان کشت سلول باید بدانند که وجود آنتی بیوتیک در محیط به معنای استریل بودن سیستم نیست. یک محیط کشت می تواند از نظر ظاهری شفاف باشد اما همچنان دچار آلودگی های پنهان شده باشد.

از طرف دیگر، آموزش نحوه محاسبه غلظت نهایی با استفاده از رابطه C1V1=C2V2، نحوه نگهداری stock solution، مفهوم working concentration و اهمیت کنترل های آزمایشی، بخش مهمی از آموزش اصولی استفاده از آنتی بیوتیک در کشت سلول محسوب می شود.

برای آزمایشگاه های پژوهشی نیز ثبت دقیق شرایط استفاده، کنترل کیفیت مواد و پایش منظم آلودگی کمک می کند نتایج آزمایش ها قابل اعتمادتر و قابل تکرارتر باشند.