وارفارین

وارفارین (Warfarin) یکی از قدیمی ترین و مؤثرترین داروهای ضدانعقاد خوراکی است که برای جلوگیری از تشکیل لخته های خون در شرایط مختلف پزشکی استفاده می شود. این دارو با مهار آنزیم ویتامین K اپوکسید ردوکتاز (VKORC1) در کبد عمل کرده و مانع فعال سازی عوامل انعقادی وابسته به ویتامین K شامل فاکتورهای II، VII، IX و X می شود. نتیجه این فرآیند کاهش توانایی خون در ایجاد لخته و کاهش خطر سکته، آمبولی و سایر عوارض ترومبوتیک است.

مکانیسم اثر وارفارین

وارفارین با کاهش تولید فاکتورهای انعقادی باعث می شود بدن نتواند لخته های جدید بسازد، اما لخته های موجود را حل نمی کند.
اثر آن معمولاً ۲ تا ۳ روز پس از شروع دارو ظاهر می شود و نیاز به تنظیم دقیق دوز دارد.

کاربردهای بالینی وارفارین

پیشگیری از سکته مغزی در بیماران مبتلا به فیبریلاسیون دهلیزی

درمان یا پیشگیری از ترومبوز ورید عمقی (DVT)

پیشگیری از آمبولی ریوی (PE)

جلوگیری از لخته در بیماران دارای دریچه قلب مصنوعی

برخی اختلالات انعقادی ارثی مانند پروتئین C یا S پایین

نحوه پایش درمان

چون پاسخ افراد به وارفارین متفاوت است، دوز دارو باید با آزمایش INR تنظیم شود.
محدوده درمانی معمول: INR بین 2 تا 3
(برای دریچه های قلب مکانیکی ممکن است بالاتر باشد)

پایش منظم INR برای جلوگیری از خونریزی یا ناکارآمدی درمان ضروری است.

عوارض جانبی وارفارین

مهم ترین عارضه وارفارین خونریزی است.
علائم می تواند شامل خونریزی لثه ها، کبودی، خون در ادرار یا مدفوع، یا خونریزی داخلی باشد.

در صورت مصرف بیش از حد، ویتامین K پادزهر اصلی است.

تداخلات دارویی مهم

وارفارین با بسیاری از داروها، غذاها و مکمل ها تداخل دارد؛ مانند:

آنتی بیوتیک ها

ضدالتهابی ها (NSAIDs)

برخی داروهای قلبی

غذاهای سرشار از ویتامین K مانند اسفناج و کلم

این موارد می توانند اثر وارفارین را بیشتر یا کمتر کنند، بنابراین تنظیم دقیق رژیم غذایی و دارویی ضروری است.

توجه ویژه در بیماران

زنان باردار نباید وارفارین مصرف کنند، زیرا باعث ناهنجاری های جنینی می شود.

بیماران باید دوز دارو را دقیقاً طبق نسخه مصرف کنند.

مصرف الکل می تواند اثر دارو را تغییر دهد.